۱۳۹۰ آبان ۳, سه‌شنبه

نظرخواهی در مورد تغییر قانون کار

جمعی از کارگران شرکت ایران خودرو

ظرخواهی در مورد تغییر قانون کار


توجه: با مطرح شدن اصلاح قانون کارنظریات مختلفی مطرح شد وما نتوانستیم سر یک موضوع به توافق برسیم جمعی ازکارگران ایران خودروبا یک چالش بزرگ روبرو شدند عدهای موافق وعده ای مخالف موضعگیری در مورد قانون کارشدند
گروهی گفتند باید مقابل این تغییرات ایستاد گروهی گفتند نغییرات حتما لازم است گروهی گفتند بر سر چیزی که مرده برای چی چونه بزنیم این یک بحث زنده بود ونظر همه محترم ولی در آخر رای با اکثریت است ما بر آن شدیم که برای برون رفت از این مشکل از آگاهان وفعالین کارگری وکارشناسان در مورد این مورد کمک بگیریم
وسوالی مطرح کردیم
نظرشما درمورد پیش نویس اصلاحیه قانون کار چیست این بحث با اقبال زیادی روبرو شد وما این انتظار را نداشتیم
عده ای آنرا علنی منتشر کرده ودردید عموم گذاشتند وعده ای هم نظرخودرا برای ما ارسال کردند
با توجه اهمیت مسله مارا بر آن داشت تا برای انتشار این نظریات وبلاگی راه بیاندازیم ونظریات همه را منعکس کنیم
در این وبلاگ علاوه بر نظریات واخبار در مورد قانون کار منتشر می شود متن کامل قانون کار هم موجود است تا دوستان کارگر بیشتر با قانون کار ومواد اصلاحی آن اشراف داشته باشند
جمعی از کارگران ایران خودرو

نظرشما در مورد قانون کار چیست
همکاران گرامی ودوستان کارگر
کارگران آگاه وفعالین کارگری

امروز بحث بر سر تغییر قانون کار مطرح است طبق معمول این تغییرات با واکنشهای مختلفی از طرف کارگران وفعالین کارگری روبرو شده است
گروه اول
گروهی اول مخالف تغییر قانون کار تحت هر شرایطی هستند. چون اصلاح قانون کار می تواند ضربات جبران ناپذیری به آنها بزنندوآنها می ترسنند با اصلاخ قانون کار دیگر آنها موضوعیت نداشته باشند
چون با اصلاح قانون کار شوراهای اسلامی حذف خواهند شد وکارگران می توانند هر تشکلی که دوست دارند ایحاد کنند
با حذف این ماده دیگر ما شاهد تشکل های بنام شورای اسلامی کار نخواهیم بود
مخالفین جدی این بخش خانه کارگرو شوراهای اسلامی کار هستند
وعلت اصلی مخالفت آنها تغییر ماده 131 است
در این ماده کارگران فقط می توانستند یک تشکل داشته باشندو البته آنهم شورای اسلامی کار بود
تبصره4- كارگران يك واحد ، فقط ميتوانند يكي از سه مورد شوراي اسلامي كار، انجمن صنفي يا نماينده كارگران را داشته باشند.
ماده 50 ـ ماده 131 و تبصره‌های آن به شرح ذیل اصلاح می‌شود:
ماده 131 ـ در اجرای اصل بیست‌وششم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و به منظور حفظ حقوق و منافع مشروع و قانونی، کارگران مشمول قانون کار می‌توانند نسبت به تشکیل انجمن صنفی کارگری یا انتخاب نماینده کارگران در کارگاه اقدام و کارفرمایان یک حرفه یا صنعت نیز می‌توانند مبادرت به تشکیل انجمن صنفی کارفرمایی نمایند.
ماده 55- در بند(2) ماده (158) قانون کار عبارت «کانون هماهنگی شوراهای اسلامی کار کشور» «تشکل‌های کارگری» و در بند (3) آن ماده عبارت «مدیران صنایع» به «کارفرمایان» اصلاح و تبصره آن ماده حذف می‌شود.
ماده 52 ـ ماده 136 و تبصره‌های آن حذف می‌شود.
برای آنها مهم نیست چه موادی تغییر می کند آنها می گویند قانون کارفعلی خوب است ولی اجرا نمی شود اگر اجرا شود بهتر خواهد بود اینها سی سال است این حرف را می زنند ومی خواهند کارگران رابا ترساندن از تغییرات بعضی از مواد قانون کار کارگران را درجا نگاه دارند
متاسفانه این گروه متشکلترین وتاثیر گذارترین گروه می باشند به علت داشتن تشکلهای واقعی ورسانه ای واهرم های دیگرمثل نمایندگان آنها در شواری عالی کار ودیگر نهادهای کارگری می توانند در این اصلاحیه تاثیر گذار باشند
این گروه بجای تکیه بر کارگران وتشکل های کارگری بجای رفتن به سوی تغییرات به نفع کارگران می خواهند با لابی های خود مانع هر گونه تغییرات در قانون کار شود.
این گروه می تواند با اتکا به کارگران مانع تغییرات بر علیه کارگران وتغییر قوانین ضد کارگری هم به نفع کارگران شوند
آنها به این سوال جواب نمی دهند اگر ماده 131 تغییر نکند تکلیف کارگران در مورد تشکل های کارگری چیست وآنها نمی گویند تا کارگران تشکل نداشته باشند قانون کار اجرا نخواهد شد آنها به این توجه نمی کنند که تنها تشکل های کارگری می توانند در مقابل تعرض به حقوق کارگران مقابله کنند
عکس شرکت
گروه دوم
دو گروه موافق هستند
الف )می گویند این تغییرات به نفع ما کارگران است به هر حال مارا از بلاتکلیفی نجات می دهد تحت تاثیر تبلیغات رسانه ای دولت قرار دارند
آنها کارهای قراردادی را پذیرفتند وهدف شان فقط حفظ کارشان است وچون اکثر قوانین در موردشان اجرا نمی شود اعتراضی هم به این تغییرات ندارند
ب) اما گروه دیگرموافق تعییر قانون کارهستند
انهابر ضرورت اعتراض به این “نحوه اصلاحیه ها” تاكید دارند و معتقدند كه به هر حال این اصلاحیه با سرنوشت ما کارگران بازی می‌کند و نباید در مقابل آن سکوت یا بی خیال شویم.
موافقین تغییر قانون کار می گویند قانون کار باید تغییر کند وقوانین ضد کارگری آن برداشته وقوانین به نفع کارگران تغییر کنند باید حق اعتصاب ، حق اعتراض حق تشکل آزاد در قانون کار مشخص شود این بخش می گویند ما نباید از تغییر قانون کار بترسیم بلکه با اعتراض علیه نحوه تغییر آن اعتراض کنیم واز دولت بخواهیم تغییر قانون کار باید با حضور نمایندگان واقعی کارگران در یک مجلس کارگری بررسی و تصویب شود
باید به نحوه اصلاحیه پیش نویس قانون کاراعتراض کرد چون به هر حال این این اصلاحیه با سرنوشت ما کارگران بازی می کند
دوستان کارگر
نحوه اصلاحیه پیش نویس قانون کار باسرنوشت ما کارگران بازی می کننداگر در مقابل این تغییرات سکوت یا بی خیال شویم
سرنوشت خودرا به دیگران سپرده ایم
این تغییرات یک شوخی نیست بلکه بسیار هم جدی است
تعیین عیدی با شرایط اقتصادی
تعیین عیدی با کارفرمایان می دانید یعنی چی
کاهش تعطیلات به 21 روز می دانید یعنی چی
اگر امروز سکوت کنیم فردا دیر خواهد شد
گروه سوم
اما گروه سوم نه مخالف ونه موافق اصلاح قانون کار هستند آنها فقط ساکت ونظاره گر ومنتظرند ببیند چه می شود آنها به علت بی اعتمادی به دولت وعدم باور نداشتن کارهای دولت می گویند ولش کنید هر چه بادا باد
مارا چه به قانون کار
آنها خودرا نیز باورندارند ونمی دانند چه نیروی دارند
آنها نمی دانند که بعد از تصویب قانون کار چه بلائی بر سرشان خواهد آمد
گروه پنجم :گروه بی خبران
این گروه متاسفانه که بیشترین قشر کارگران رادر بر می گیرد اصلا از وجود اصلاح قانون کار خبر ندارند
آنها اصلا شناختی از قانون کار ندارند واصلا نمی دانند چه اتفاقی دارد می افتد آنها به سرنوشت خود بی توجه هستند وبرای همین هم است که دولت توانسته قوانین خودرا بر ما تحمیل بکند
گروه ششم می گویند
ما می‌گوئیم دولت سرمایه داری نمی‌خواهیم شما دم از اصلاح قانون کار می‌زنید. مگر قانون کار در این سالها چه چیزی به ما داده است که می‌خواهند با اصلاح آنرا از ما بگیرند. قانون كاری كه بیش از سالهای متمادی بر سرنوشت ما كارگران حاكم بوده و در این سالها جز بدبختی، بیچارگی و فقر و فلاكت برای ما به ارمغان نیاورده است و بیحقوقی‌های بسیاری بر ما كارگران از قبیل ناامنی شغلی، ناامنی جانی، ممنوعیت اعتصاب، ممنوعیت ایجاد تشکلهای کارگری ایجاد كرده است. از جمله می‌بینیم كه سپردن استخدام‌ها به شرکتهای پیمانکاری و گسترش قراردادهای موقت و كار روز مزدی زندگی كارگران را تباه كرده است. و خلاصه كلام اینكه پرداخت دستمزدهای زیر خط فقر و اخراج سازیهای دستجمعی و بازخریدهای اجباری چیزی جز ثمره و حاصل قانون کار فعلی نیست. بنابراین حرف زدن از قانون کاری که برای ما کارگران وجود خارجی ندارد، نتیجه اش كشاندن کارگران به دفاع از قانون کار خواهد بود و این خاک پاشیدن بر چشم ما کارگران است. این دوستان معتقدند كه نباید به این اصلاحیه اعتراض كرد. چون اعتراض ما به كلیت این سیستم است و باید به كارگران نشان داد كه دیگر حرف زدن از اصلاحات بیهوده است. زیرا اكنون بیش از هشتاد درصد از كارگران دیگر به حكومت توهمی ندارند و باید مسیر حركت كارگران را مشخص كرد تا به خود بیایند.
آنها می گویند مشکل ما بود ونبود قانون کار نیست بلکه مشکل ما وجود یک سیستم نا کار آمد است که با اصلاح قانون کار نیز هیچ گونه تغییراتی در زندگی ما رخ نخواهد داد.ما برای یک مرده دست نمی زنیم
ما در اینجا نظر این گروه ها را درج کرده ایم واز شما دوستان کارگر وفعالین کارگری می خواهیم نطر خودتان را اعلام کنید تا بتوانیم با آگاهی وروشنگری بیشتر این مسله را موشکافی کنیم
دوستان وهمکاران گرامی
کارگران وفعالین کارگری
شما چه می گویید
ما منتظر نظر شما هستیم
جمعی از کارگران ایران خودرو
مهر ماه نود
تنها در یک بحث فعال است که کارگران می توانند با نظریات یکدیگر آشنا شده تا بهتر بتوانند تفکر کنند
ما در اینجا تمام نظریات موجود را درج می کنیم
جمعی از کارگران ایران خودرو

ما در اینجا تمام نظریات موجود را درج می کنیم
ناصر اصغری می گوید
در بحث حاضر باید دو موضوع را از هم جدا كرد. اول اینكه آیا چیزی به اسم قانون كار لازم است یا نه؟ و دوم اینكه اهمیت بحث قانون كار در جمهوری اسلامی چیست؟ واضح است كه ما اینجا از یك مناسباتی به اسم قانون كار در یك جامعه سوسیالیستی حرف نمی‌زنیم. از مناسبات و مقوله‌ای به اسم قانون كار در چهارچوب سیستم سرمایه داری حرف می‌زنیم. تا روز دگرگونی بنیادی روابط كار و سرمایه، كارگران باید سعی كنند كه انسانی‌ترین روابط ممكن را به این سیستم سرمایه داری تحمیل كنند. من در اینجا به چند سئوالی كه به دستم رسیده‌اند، جواب می‌دهم.
چهار شنبه ۱۶ شهريور ۱۳۹۰ – ۰۷ سپتامبر ۲۰۱۱
ناصر اصغری
درباره قانون كار جمهوری اسلامی زیاد گفته و نوشته‌ایم. در چند سال گذشته هم، رژیم چندین بار تحت عنوان اصلاح قانون كار حملات گسترده تری به كارگران كرده است كه در هر مورد بر ضرورت مقابله با این حملات لجام گسیخته تأكید كرده‌ایم. آنچه كه بعنوان قانون كار، در هر جامعه‌ای، با آن روبرو هستیم، به زندگی مستقیم كارگر مربوط است و جواب می‌خواهد. نمی‌توان نسبت به آنها بی اعتنا بود.
در بحث حاضر باید دو موضوع را از هم جدا كرد. اول اینكه آیا چیزی به اسم قانون كار لازم است یا نه؟ و دوم اینكه اهمیت بحث قانون كار در جمهوری اسلامی چیست؟ واضح است كه ما اینجا از یك مناسباتی به اسم قانون كار در یك جامعه سوسیالیستی حرف نمی‌زنیم. از مناسبات و مقوله‌ای به اسم قانون كار در چهارچوب سیستم سرمایه داری حرف می‌زنیم. تا روز دگرگونی بنیادی روابط كار و سرمایه، كارگران باید سعی كنند كه انسانی‌ترین روابط ممكن را به این سیستم سرمایه داری تحمیل كنند. من در اینجا به چند سئوالی كه به دستم رسیده‌اند، جواب می‌دهم. (١)
آیا به قانون كار احتیاجی هست؟
آیا قانون كار انقلابی داریم؟
قانون كار و رژیمهای وحشی مثل جمهوری اسلامی
سئوالی كه می‌تواند در همین چهارچوب مطرح شود این است كه با وجود رژیمی مثل رژیم جمهوری اسلامی، قانون كار به چه درد كارگر می‌خورد؟! قانون كار حاصل زور سمباته كارگر است.
ــــــــــــــــــــــــ
توضیحات
(١) بدنبال مصاحبه كوتاهی كه با تلویزیون ایسكرا در مورد آنچه كه اصلاح قانون كار جمهوری اسلامی نامیده می‌شود داشتم، دوستی در فیسبوك چند سئوال مطرح كرد كه نوشته حاضر بر مبنای آن گفتگوی دوستانه است.
٤ سپتامبر ٢٠١١
========================================================================================
با درود
سئوال و بحثی بسیار مهم است، شرکت فعال در این بحث می تواند به افکار ما صیقل داده تا به جهت گیری درستی برسیم، و بی تفاوتی نسبت به آن می تواند جنبش و ما را به انحراف کشیده و از انجام وظایف واقعی باز دارد. از اینرو من به سهم خود نظرم را پیرامون این مسئله در چند جملۀ کوتاه بیان می کنم و امیدوارم سرآغاز یک بحث همه گیر و سازنده باشد
“
قوانین و مقررات و آیین نامه ها و … که از سوی رژیم وضع می شوند، حلقه های زنجیری هستند بر پای کارگران و زحمتکشان و توده های وسیع مردم برای تحکیم سلطۀ طبقۀ حاکم. هرگونه مقابله، مقاومت و مبارزه با این قوانین، گامی در گسستن این حلقه های زنجیر برای رهایی است، بالعکس، بی تفاوتی، بی عملی و سکوت منجر به هرچه محکمتر شدن این حلقه ها و دشوارتر کردن کار سرنگونی رژیم و امر آزادی است. مبارزۀ روزمره با تلاش ها و تصمیمات و مصوبات و قوانین دولت به عنوان تاکتیک، از مبارزۀ اساسی برای سرنگونی رژیم به مثابۀ استراتژی، جدا نیست و اساساً عرصۀ اصلی مبارزۀ طبقاتی درست همین موارد مشخص روزمرّه است که سرانجام می تواند توازن نیروها را به سود طبقات تحت سلطه تغییر داده و شرایط انقلابی را فراهم نماید.
امر انقلاب کاری ضربتی و کار امروز و فردا نیست، لذا نمی توان و نباید تا فراهم آمدن چنان شرایطی دست روی دست گذاشت و به هر ظلم و ستم و تجاوز و بی حقوقی تن داد، بلکه درست با مقابله و مبارزه با چنین مواردی است که می توان از پیشروی دشمن جلوگیری کرد، مانع از تحکیم بیشتر سلطه اش شد و تدریجاً شرایط را برای یک انقلاب اجتماعی واقعی فراهم آورد. در این مورد مشخص می توان ضمن اعتراض جدی و مستدل به مواد این اصلاحیه و سازماندهی اعتراضات وسیع و همگانی کارگران، اصل سیستم قانون گذاری یک جانبۀ رژیم و بی حقوقی کارگران را زیر سئوال برد و کارگران را حول آن بسیج نمود.” ا
این نظری خیلی فشرده و مختصر است که در صورت لزوم می توان آن را باز کرد و تشریح نمود.
امیدوارم بحث موجود و اختلافات ناشی از آن در فضایی سالم و رفیقانه مسیر منطقی خود را طی کرده و با خرد جمعی به نتایج مثبتی برسد
شاد و موفق باشی
س-م
========================================
از فردای همان روزی که قانون کار مصوب 1369 مجمع تشخیص مصلحت نظام جهت اجراء ابلاغ شد بحث بر سر کاستی ها و تناقض های این قا نون نیز از دو دیدگاه کاملاً متفاوت کارگری و کارفرمایی مطرح گردید و تا به امروز هم ادامه داشته است . لزوم اصلاح قانون کار اول بار و بطور جدی توسط وزیر کار دولت نهم مطرح گردید ، پیش نویسی هم برای این تغییر ارائه شد که بحث هایی را از جانب محافل کارگری و کارفرمایی بر انگیخت ، اما پس از چندی موضوع مسکوت ماند. با شروع کار دولت دهم بحث تغییر و اصلاح پاره ای از مواد این قانون دوباره مطرح شد ، به طور جدی در دستور کار قرار گرفت و وزارت کار به قول معروف با چراغ خاموش پیشنویسی جانبدارانه را تدوین کرد و برای تصویب ارایه داد .
ادامه مطلب
====================================================
ین پژوهش و نقد و بررسی را تقدیم می کنم به نایب رییس سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران، ابراهیم مددی که به پاس دفاع از حقوق کارگران و زحمتکشان، روزهای ارزشمند عمر شریفش را در زندان می گذراند و آرزو دارم که او و همه کارگران در بند از قید اسارت ناروا آزاد گردند.
از همه اصحاب رسانه ها (مجازی و غیرآن ) صمیمانه در خواست می کنم برای آگاهی بخشی به کارگران به خاطر اهمیت موضوع حقوق کار در ایران و بی توجهی به آن به ویژه که با این «لایحه» به بالاترین حُد خود رسیده است؛ با انتشار این نقد و بررسی ما را یاری دهند!
ادامه مطلب
========================================
“اصلاح قانون كار” طرحی برای حمله به معیشت و زندگی كارگران
(در پاسخ به یك سئوال)
شهلا دانشفربحث بر سر تغییر یا اصلاح قانون كار جمهوری اسلامی به جنب و جوش‌های اعتراضی بسیاری در میان كارگران دامن زد. این اعتراضات رژیم را محتاط كرده و بحث بر سر اجرایی كردن این تغییرات و ترس از عواقب اجتماعی آن خود به موضوع داغی در درون حكومت تبدیل گردید و زیر فشار اعتراضات كارگری اخبار حاكی از تعویق آن بمدت یكسال و غیره است. اما موضوع همچنان در دستور دولت است و بحث در میان كارگران داغ. یكی از فعالین كارگری در همین رابطه سوالی طرح میكند كه با توجه به اینكه نفس موضوع بحث بسیاری از كارگران است، مفید دیدم در كارگر كمونیست به آن پاسخ دهم. دوست ما نظرات حول این موضوع را به دو دسته تقسیم میكند. و در رابطه با این دو طیف نظرات مینویسد:
ادامه مطلب
======================================================
———————————————————————————————————————–
ما بر آنیم اعتقاد به سرنگونی نظام ، نمی تواند مانع از نقد هر نوع به اصطلاح “اصلاح طلبی “مدعی ای رژیم بر سر همین “قانون کار “موجود گردد
یعنی این تفکر که می گوید ؛
به ما ربطی ندارد و ما با رژیم و سرمایه داری در حال جنگیم ، مبارزه با هر نوع تغییر و “اصلاح ” خود عرصه دیگر مبارزه با سرمایه داری موجود وافشاء بی چهره گی وزیر کار و ابوابجمعی دولت احمدی نژاد که بدور از چشم نماینده گان واقعی طبقه کارگر به “قانون کار” پیش ساخته “مصلحت نظام ” هم دستبرد می زنند تا شلیک دیگر باره ای را بر شقیقه طبقه کارگر رها کنند .
بنابراین من با گرایشی که میگوید: ما در حال جنگ و فروریزاندن این نظام هستیم و نقد “اصلاح قانون کار ” به ما مربوط نیست ، صد در صد زاویه دارم و بر آنم این دو اجراء در هم تنیده ای هستند که اتفاقا این وظیفه پیشروان کارگری است که برای زدودن هر نوع توهم طبقه تحتانی رنج و کار جامعه ، هم صدا ضمن شوریدن برای هرنوع دخل و تصرفی بر سر همین ” قانون کار “موجود و کذایی، سازماندهی گسترده ترین اعتراضات را به عهده گیرد .
کشاندن کارگران به خیابان در برابر مجلس و وزارت کار ، در مقابل همین عمل دولت احمدی نژاد و وزیر کارش ، دو حلقه بهم پیوسته اعتراض بر علیه کل حاکمیت ضد کارگری است
آنچه را که گرایش اول می گوید ، جای تامل دارد ، بحث کشاندن کارگران بر سر اصلاح نیست ، بحث اصلی بر سر نادیده گرفتن موجودیت طبقه است
الان محوری ترین خواست اعتصابی ماهشهر تا قبل از پایان یافتن اعتصاب ، بر سر ” لغو قرار دادهای موقت و حذف شرکت ها ی پیمانی “و جایگزین کردن ، قرارداد های دائمی و دسته جمعی بوده است
خوب این اصلاحات کذایی میخواهد به همین قرداد های موقت حتی حقانیت بخشد و کارگران را تماما از هستی تهی کند
چه باید کرد ؟
باید گفت : چون ما به اصلاحات باور نداریم ومی گوییم ما با دولت سرمایه داری مخالفیم و بنا براین با اصلاح هم مخالفیم ؟
یاران نازنین گرایش اول ، مگر شما دارید اصلاحات می کنید ؟یا دنبال اصلاح قانون هستید ؟ این اصلاح کذایی را یک ضد کارگر دیگری به نام منافع کارگران و به دروغ و به منفعت طبقه سرمایه دار صورت داده ، شما باید به این عمل ننگین معترض باشید نه اینکه در پی “اصلاح” بر آیید . اصلاحی در کار نیست
اصلاح طلبی مرده و بر جنازه اش همه شما، حتی به نماز هم نیایستادید اگر اصلاحی است ، آن قانونیت بخشیدن به موجودیت همه شعار هائیست که تا به امروز بر آن پای فشره اید و همچنان میفشرید
جمع ببندم
ما باید برای نشان دادن بی چهره گی همه دست اندر کاران این نظام ضد کارگری ؛ یک صدا و همنوا و همگام در درون و بیرون کشور و درسطحی جهانی بر سر این تغییرات بریزیم و هر نوع دخل و تصرف بر سر همین “قانون سنگ نوشته ” موجود را دربرابر همه مجامع جهانی بی چهره تر از آنچه که است ، بسازیم
می دانم این امر احتیاج به سازماندهی و تامل و نقشه مندی همه جانبه داشته و دارد . ما به سهم خود در دل نهاد های همبستگی با همه توان در اختیار این وظیفه مندی خود را تعریف می کنیم و مطمئن هستیم که نیروی کمی هم نیستیم
ما بسیارانیم
با رفاقت
امیر جواهری لنگرودی
———————————————————————————————————————–با سلام
به نظر من باید با مبارزه جدی جلو تصویب قانون کار جدید را گرفت .جدای از اینکه با تصویب این قانون معضلات کارگران باز هم بیشتر شده و فقر و گرسنگی و بی حقوقی ، قانونی تر میشود .
جدای از اینها شاید این بهانه ای شد و کارگران با هم متحد شدند و بساط کلیت نظام را برچیدند .اصلا دلیلی برای اعتراض نکردن وجود ندارد .باید با پیش کشیدن شعارهای دقیق این مبارزات را منسجم کرد .اگر کارگرها به خیابان بیایند .مطمئن باشید کلیت رژیم را زیر سوال خواهند برد .
اما نمیشود به بهانه اینکه ما کلیت رژیم را قبول نداریم مبارزه مطالباتی را تعطیل کنیم..برای مبارزه با حکومت سرمایه داری باید از هر بهانه ای سود جست.
س- رحیمی
=======================================================================================================================
با سلام دوستان گرامی
کوتاهِ سخن، مبارزه علیه نظام سرمایه داری هیچ منافاتی با مبارزه علیه قوانین دستمزدی ندارد. کارگری که علیه قرارداد موقت کار، کوتاه کردن ساعات کار روزانه، برای افزایش دستمزد، تعطیلی آخر هفته، علیه شب کاری، علیه اضافه کار(خوداستثماری)، برای حق تشکل ونشر و بیان و بسیاری از مطالباتی که در چارچوب نظام دستمزدی از مبارزات وقفه ناپذیر طبقه کارگر میباشد مبارزه میکند، در حقیقت خود را برای مبارزه نهایی علیه نظام سرمایه داری تدارک میبیند. هم اکنون نیز بسیج طبقاتی کارگران علیه قوانین دستمزدی، در حقیقت قرار دادن واقعیات اجتماعی در برابر درک پذیری آگاهی کارگران علیه نظام استثماری سرمایه همچون یک کل ساختاریافته ، بالنده و شکلی از اشکال درک پذیری مناسبات موجود میباشد.. هرگونه حواله دادن کارگران به آینده ای که از امروز شرایط تدارک آن پرداخته نمیشود، منفعل نگاه داشتن طبقه کارگر در برابر نظام همواره فعال سرمایه داری است. نقش کارگران آگاه و کمونیست در شرایط کنونی آن است که ضمن بسیج کل طبقه کارگر علیه دولت سرمایه و فراخوان دادن کارگران برای خودسازمانیابی و موقعیتی که همین اصلاح قانون کار بوجود آورده استفاده نموده با پرهیز آگاهانه از آفریدن توهم به قوانین دستمزدی، شرح مطالبات خود را از درون همین مبارزات پیش ببرند. شوراهای قدرتمند کارگری، اتحاد طبقاتی کارگران در پرتو همین مبارزات است که از واقعیات اجتماعی سر میزند و به نتیجه می رسد. درون همین مبارزات رابطه دیالکتیکی میان کنش طبقه کارگر با واکنش سرمایه، ماهیت سرمایه را به شناخت کارگر تبدیل میکند. برعکس جدا کردن واقعیات اجتماعی از چارچوب هایی که کارگران درون آن قرار گرفته اند، بیگانه ساختن و تبدیل کارگران به یک انسان اقتصادی در برابر سرمایه میباشد که کار میکند و قرار است روزی در یک فرصت طلایی وعده داده شده ی انتزاعی، علیه نظامی که هنوز با ماهیت آن بطور اجتماعی ـ تاریخی آشنا نشده انقلاب نماید..بدین ترتیب دوستان کارگر در چنین پراکسیسی است که هستی انسان کشف میشود.
ن- برین
===========================================================================
با سلام گرم، مبارزه علیه رژیم ،جوانب مختلف دارد: هم درعرصه ی استراتژیک است که کلیت رژیم را مدنظر دارد و هم درعرصه های گوناگون تاکتیکی است. نظراول درمورد این که فایده ای ندارد درمورد اصلاح قانون کار با رژیم درگیرشد نظری است یک جانبه و درعین حال تسلیم طلبانه که اگر اجراشود فردا از اعتصاب، از مبارزه برای بالابردن مزدها و دیگر مسائلی نظیر بیمه و تعطیلات و غیره باید دست برداشت چون که رژیم تن به خواست کارگران نمی دهد!! این یعنی دست کشیدن از مبارزه مشخص و پرداختن به مسائل مجرد. درحالی که با مبارزه مشخص تاحدی می شود رژیم را وادار به عقب نشینی نمود و حق کارگران را ازحلقومش درآورد.
باید توجه داشت که هنوز بسیاری ازکارگران، آگاه به حقوق خود نیستند و دراین مبارزات مشخص است که آنها آگاهی یافته و علیه رژیم به مبارزه برمی خیزند.
پس باید هر دو وظیفه را انجام دهیم: مبارزه مشخص و روزمره و مبارزه ی طولانی مدت جهت براندازی نظام سرمایه داری و استقرارسوسیالیسم
ع- صادقی
=============================================================================================
دوستان عزیز
من بر این باورم که اعتراض به کلیت رژیم کار درستی است و به حق باید اون رو نفی کرد. اما این دلیل نمی شه که در راه بهببود شرایط کارگران هیچ کاری نکرد و یا اینکه در قبال بدتر شدن وضعیت دست روی دست گذاشت. تلاش برای مقابله با تغییر قانون کار، خود ، جزیی از تلاش برای تغییر کلی تر به حساب می آید. چون در روند تلاش برای زندگی بهتر برای کارگران و دفاع از حقوق آنان است که آنها وارد مبارزه می شوند. باید به آنها نشان داده بشه که برای برخورداری از زندگی بهتر و دفاع از حقوق خودشون وارد مبارزه بشن. این گام به معنای این است که اونا وارد تلاش اجتماعی و بعدها هم سیاسی خواهند شد.
سیامک
=============================================
1– حکومت کنونی در گذر خود به بدترین شکل نئولیبرالیسم را با ارتجاع سیاسی و مذهبی تلفیق کرده و در نتیجه برای کارگران یک دستارد دارد…..بی حقوقی در همه زمینه ها
2- ماجرای قانون کار کنونی را همه می دانند..گرایش نئولیبرالیستی اسلامی از ابتدا به همین قانون کار فَکَسَنی هم راضی نبود و پس از جنگ مرحله به مرحله پیشروی کرد
3- – در دوران ولایت خامنه ای دولتها گام به گام حقوق کارگران را زیر پا گذاشتند…حذف کارگاههای با 10 کارگر و کمتر از شمول قانون کار در همین مسیر بود
4- بدیهی است که در این حاکمیت اصل بر بی حقوقی کارگران است
5- اما هیچ فعال حقوق کارگران و مزد بگیران نمی تواند نسبت به تعرض به سطح زندگی و معیشت کارگران و مزدبگیران بی تفاوت باشد
6- از این رو و در نتیجه به گمان من فعالان کارگری باید در تبلیغات توده ای خود مدافع خواسته های مشخص توده های کارگر باشند و تغییرات در قانون کار را افشا کنند.
7- همزمان باید در فعالیت ترویجی و برای قشر به طور نسبی کارگران آگاه تشریح کرد که تحت حاکمیت استبدادی مذهبی و با وجود سیاستهای به شدت ضد کارگری نئو لیبرالی کارگران حتی به حقوق اولیه دمکراتیک خود نمی توانند دست پیدا کنند.
8- بدیهی است که با وجود حاکمیت استبدادی مذهبی و با وجود عملکرد فاشیستی این حاکمیت باید نهاد های بین المللی کارگری و انحادیه ها و نهادهای مدافع حقوق بشر—- که البته همه انها در چارچوب مناسبات جهانی نئولیبرال .هستند—– را به میان کشید.
پیروز و پردوام باشید
بیژن
============================================
نگرانی کارگران و دریانوردان از طرح جدید اصلاح قانون کار
چند سالی است که اصلاح قانون کار در صدر اصلی‌ترین موضوعات محافل و اخبار کارگری و کارفرمایی قرار دارد. از آنجائی که بر اساس ماده ۲۵ قانون برنامه پنجم توسعه کشور دولت موظف شده‌است تا اجرای حقوق بنیادین کار و تحقق کار شایسته را از طریق همکاری دیگر شرکای اجتماعی یعنی کارگران و کارفرمایان ایجاد و زیرساخت‌های لازم و همفکری با تشکلات عالی کارگری و کارفرمایی را محقق کند که مصادیق مطروحه در کنوانسیون‌های بین‌المللی لازم اجرا، مقیاس مناسبی برای ارزیابی اندازه تحقق این رویکرد خواهد بود. از همین رو نهادهای صنفی دریانوردان نیز با توجه به استراتژیک بودن نیروی کار دریایی و تغیییرات سال‌های اخیر در نظارت‌های بین‌المللی، سیستم‌های مدیریتی و استخدامی دریانوردان به نوبه خود با دیده‌ای نگران وضعیت تغییرات را دنبال می‌کنند.
در اواخر دهه هفتاد و پس از خصوصی‌سازی کشتیرانی‌های داخلی، تغییرات پیش آمده در وضعیت اقتصادی – اجتماعی کشور شرایط ویژه‌ای در کشاکش اجرای قوانین کار پیش روی وضعیت استخدامی دریانوردان ایرانی قرار داد. اغلب دریانوردان با توجه به وضعیت استخدام پیشین در ردیف مستخدمین دولت قرار داشتند که با توجه به خصوصی‌سازی و ابلاغ این موضوع از سوی وزارت اقتصاد و دارایی این دسته از کارگران کشور نیز مشمول قوانین کار شدند. در این گذار نبود یک قانون مربوط و متناسب با کار دریایی کار اعتراضات فراوانی را از سوی نهادهای صنفی دریانوردان بهمراه داشته که با توجه به الزامات کنوانسیون کار دریایی ضرورت تقنین قوانین ملی متناسب ضروری می‌نماید. قانون کار دریایی یکی از مهم‌ترین قوانینی است که نه تنها بدلیل ساماندهی روابط کار در داخل کشور بلکه به جهت رعایت الزامات بین‌المللی واجد سه جنبه اقتصادی، اجتماعی و سیاسی است که لزوم اصلاح و تغییر آن به تناسب جریان جهانی‌سازی ضروری می‌باشد.
گرچه ناهمگونی قانون کار فعلی با شرایط و اوضاع اقتصادی از جمله عدم همسویی با جریان نفوذ روزافزون نظام سرمایه داری مدیریت‌های جناحی و منافع و مصالح سیستم‌های بسته مدیریتی، اعتراض کارشناسان، محققان مأمور و معذور را به همراه داشت لیک این اعتراضات به بهانه ارتقای قدرت انعطاف پذیری به بهانه توسعه صنعت و تولید بدون در نظر گرفتن ضرورت حفظ کرامت نیروی تولید و کار از سوی تشکل‌های کارفرمایی به انحای مختلف مطرح گردید تا آنجا که در برنامه‌های سوم و چهارم توسعه کشور، آشکارا قدرت قانونی یافت.
======================
تدوین و تغییر قانون کار، بدون دخالت مستقیم کارگران اعتباری ندارد!بهرام رحمانی
===================================
ارسال شده توسط در